Zniszczona

[Liv]

Zamiast tego ból i cierpienie powoli pożerał mnie od środka

Pożerały.

musiałam opuścić przyjaźny dom sióstr zakonnych

Przyjazny.

bo moją jedyną przyjaciółkę Sarę

Hahaha, główna bohaterka moich FS też w dzieciństwie miała najlepszą przyjaciołkę Sarę i też została zaadoptowana!

i wyjechali z nią ze Stanów i słuch po nich zaginął.

oraz Eric - stojący w ognistych płomieniach

Ja i moje koleżanki z mieszkania dziękujemy za rozbawienie nas ognistymi płomieniami

- Na tym, że po przyjeździe do Bridgeport oczekuję twojej osoby w moim gabinecie, gdyż mam do pani ważną sprawę -

Albo formalnie albo nie, zdecyduj się ;]

zwykle, gdy ktoś mówił mi, że ma do mnie sprawę, oznaczało to jakieś nieprzyjemne obowiązki.

rzuciłam z rezygnacją, po czym, nie czekając na odpowiedź - przerwałam połączenie

Albo przecinek albo myślnik.

Po chwili mknęłam już po drodze, a wszystkie kształty i kolory zlewały się w jedną, wielką plamę.

To ciekawe, ile musiała mieć na liczniku...

Bardzo chciałam napisać coś od siebie w komentarzu, ale odniosę się wpierw do posta wyżej.

Napisał Mika

Tekst przeciętny, typu cały świat się na mnie uwziął, zmarli mi bliscy, deprecha forever.

I tak samo ja mogłabym podsumować to, co wczoraj przeczytałam.
Na nieszczęście Twoje i innych początkujących pisarzy opowiadania, w których białe jest aż nazbyt białe i czarne zbyt czarne (nie ma przejść, "szarości") przestały mi się podobać. Wydaje mi się, że jedną nieszablonową postacią jest tutaj Eric, ale z drugiej strony, skoro kochał pannę Hateway, to dlaczego popełnił samobójstwo? I tu też mogłabym się przyczepić, bo według mojego wyobrażenia śmierć w płomieniach wygląda inaczej.
Silenie się na górnolotny, książkowy styl również od razu rzuciło mi się w oczy.
Zdjęcia OK.

Bez oceny liczbowej. Zobaczymy, jak się rozwinie akcja.